Maandelijks archief: september 2014

Review Castelli herfstjas

30 september 2014 – We hebben er lang tegenaan zitten hikken, maar tenslotte toch gezwicht. Na een paar keer goed natgeregend te zijn tijdens een fietstocht en de onprettige ervaring om nog een stuk te moeten fietsen terwijl je nat bent en het koud hebt, is de kogel door de kerk: we gaan zo’n lichtgewicht jasje kopen om de romp te beschermen tegen kou en nattigheid. De herfst staat tenslotte voor de deur, dus we zullen een regenjasje vast goed kunnen gebruiken.

Passen en uitkiezen

In deze tijd van het jaar komen de winteroutfits in de schappen bij de plaatselijke fietswinkel. Er was dus voldoende keus. Wat navragen leert dat je de keuze hebt uit een echte regenjas (echt waterdicht, ook op de naden, weinig ventilatie en wat duurder) of een jas die waterafstotend is (kan tegen een flinke bui, maar je moet er geen drie uur mee door de regen gaan fietsen). We besloten te gaan kijken voor een waterafstotende jas: we zijn tenslotte mooi-weer-fietsers die niet gaan als de buienradar al aangeeft dat het de komende uren nat is en nat blijft. Maar een buitje onderweg, daarvoor blijven we niet thuis.

Sportful

In eerste instantie viel mijn oog op een jackie van Sportful (Hot Pack 5 Jacket). Wit van kleur, dunne stof en netjes afgewerkt. Er zat een klein achterzakje in waar een zakje in was geintegreerd om de jas in te doen als je hem niet aan hebt. Reuze handig. Ook had deze jas duimgaten in de manchetten, maar daar ben ik niet zo van gecharmeerd omdat ik het gevoel heb dat die nooit een lang leven beschoren zijn. De jas zat lekker, maar ik zag ook al een andere, van Castelli.

Castelli

Castelli heeft (voor mij in elk geval) wat meer aantrekkingskracht. Dit betrof een dun jasje in het zwart met de Castelli schorpioen achterop. Ventilatie was aanwezig onder pandjes op de rug en het jasje zat erg goed. Vrij strak rond de polsen wat wel fijn is om te voorkomen dat de mouwen ongewild opstropen. De mouwen waren wel wat lang, maar dat zou wel goed komen als je in de wielrenstand gaat zitten (naar voren gebogen). Ook de afwerking was erg netjes, met een extra flapje om de rits aan de bovenkant. Dit jasje is het uiteindelijk geworden. Er was weliswaar nog een gegadigde van Northwave, maar die was toch minder mooi. Ik moet toegeven, uiteindelijk heeft het merk toch wel de doorslag gegeven.

Testen tijdens een lange tocht

jasje_ventilatiegaten

Ventilatie gaten op de rug.

De dag erna stond de Mergelheuvelland 2-daagse al voor de deur. De vooruitzichten waren aardig, maar er zou wel eens een regen of onweersbui kunnen vallen in de loop van de middag. Aangezien we de lange afstand gingen doen, was het meenemen van het jackie wel zeker. Er zat dan weliswaar geen opbergzakje bij (gemiste kans), maar we hadden nog een oud zakje van een windjackie dus dat ging daarin. Het jasje kan je erg klein opvouwen en het is echt lekker licht. Afhankelijk van de grootte van de zakjes van je wielershirt kunner er nog wat repen of een zakje met je telefoon, geld en sleutels bij.

jasje_van_castelli

Met groot ‘Castelli’ op de linkerarm

‘s Middags was het zover. We waren op zo’n driekwart van de tocht en reden in de buurt van het Belgische Montroux (in de buurt van Aubel waar zich enkele beruchte beklimmingen bevinden) en de lucht werd donker. In de verte hoorden we al donderslagen en het zag er niet best uit. De op een na zwaarste klim moest nog komen: Les Waides. Halverwege deze klim, op het nog gemakkelijke deel begon het al te regenen. Ik houd er niet van te stoppen tijdens het klimmen en dacht dus nog even door te rijden tot boven. Dan doe ik die regenjas daar wel aan als het nog niet droog is. Het was boven nog niet droog. Inmiddels was mijn shirt vrij nat. Zou het nog zin hebben die jas aan te doen? Toch maar gedaan. Het hierop volgende deel van de tocht (het was inmiddels weer droog) met de jas gereden en dat voelde toch wel lekker aan: hoewel het shirt eronder vrij nat was, beschermde het me tegen wind en kou. Bij een volgende klim de regenjas aangehouden. Eens kijken of ik boven dan zou ontploffen van de hitte: hoe zou de ventilatie het doen? Ik was blij verrast. Natuurlijk kreeg ik het wel wat warmer, maar dat kwam door het klimmen niet omdat de jas niet zou ventileren. Toch de jas maar weer uit om het natte shirt in de resterende kilometers te laten droogwaaien.

Op de tweede dag van de Mergelheuvelland 2-daagse hadden we de regenjas weer nodig. Ook hier was sprake van een flinke bui, maar die brachten we door onder een overkapping bij een bevoorradingspost. Toen de bui bijna voorbij was weer verder gegaan en ook nu weer in de jas een klim gedaan. Klimmen gaat goed in die jas.

Eindoordeel

jasje_in_verpakking

Opgevouwen in een klein zakje meet het slechts 10cm

Hoewel je in mijn ogen aardig in de buidel moet tasten voor zo’n dun en klein jackie waarvan je op dat moment niet weet in hoeverre het ding je droog zal houden, ben ik blij verrast. Voor € 81,- is de Castelli van jou en hij zit heerlijk. Op de fiets merk je nauwelijks dat je hem aanhebt en ook als het hard waait heb je hem zo aan: geen problemen met plakkende mouwen aan je armen. Daarnaast is het regenjasje erg klein op te vouwen en past er nog genoeg bij achterop. Klein minpuntje in de afwerking: waar is het zakje om de jas in op te bergen?

Gerelateerde artikelen

mergelheuvelland 2-daagse

Mergelheuvelland 2-daagse

21 september 2014 – Eind september wordt in het Limburgse plaatsje Sint-Geertruid de mergelheuvelland 2-daagse georganiseerd. Zowel racefietsers als de mountainbikers kunnen deelnemen aan deze toertocht door de heuvels. Wij hadden ons opgegeven voor de toertochten op de racefiets. De mergelheuvelland 2-daagse zou de ideale afsluiter zijn voor het racefietsseizoen 2014.

Zaterdag 21 september ging de wekker om half zes. We wilden graag vroeg starten, omdat we een lange tocht voor de boeg hadden. We hadden ons opgegeven voor de 160 kilometer versie, dus we zouden behoorlijk wat uren op het zadel doorbrengen. Na een stevig ontbijt reden we naar Sint-Geertruid waar ons een mooie parkeerplek in het weiland werd toegewezen. Nog even de startnummers ophalen en onze mergelheuvelland 2-daagse kon beginnen.

De Limburgse heuvels

Het eerste deel van de tocht ging door het zuiden van Limburg. Via onder andere Hoogcrutz en de Loorberg kwamen in het dorpje Slenaken. Deze eerste kilometers van de tocht waren nog erg rustig. We waren duidelijk vroeger gestart dan de meeste andere deelnemers, dus we kwamen nog weinig andere fietsers tegen. Inmiddels zat de lus door het zuiden van Limburg er bijna op. Dit Hollandse deel van de mergelheuvelland 2-daagse werd afgesloten met een mooie kassei strook in Eijsden. Dan duiken we het Belgische land in.

België

We fietsen richting Visé, waar we een tweede kassei strook onder onze wielen krijgen. Hier liggen de kasseien nog slechter dan in Eijsden. Stuiterend probeer ik zo snel mogelijk het einde van deze strook te bereiken, terwijl ik hoop dat alle onderdelen straks nog aan mijn fiets vastzitten. Gelukkig is dit ook gelijk de laatste kassei strook van de toertocht. Hierna volgt al snel de eerste bevoorradingspost waar we de bidons bij kunnen vullen en lekkere koeken kunnen eten. We hebben er nu 53 kilometer opzitten, maar nog niet zoveel hoogtemeters. Dat zal dus nog zwaar gaan worden de rest van tocht.

Rue Tesny

Na de bevoorrading wordt het inderdaad beduidend zwaarder. De tocht gaat gelijk verder met de Côte de Richelle. Deze beklimming was niet al te zwaar, gemiddeld 4 – 5%, maar wel ongeveer 1,5 kilometer lang. Op kilometer 64 komen we de eerste echt zware helling tegen. Na een snelle afdaling slaan we plotseling een smal straatje in: de Rue de Tesny. Over 700 meter heeft deze helling een gemiddeld stijgingspercentage van 14%, maar percentages over de 20% zijn ook op mijn kilometerteller verschenen. Helaas kon ik deze helling niet helemaal fietsend afleggen. Ik was niet de enige… er waren misschien wel meer mensen die naar boven liepen dan mensen die fietsen bovenkwamen. Dit is zeker een van de steilste hellingen die ik ooit tegengekomen ben.

Na de Rue Tesny volgen nog twee redelijk zware helling voordat we aan de Côte de Foret beginnen. Deze mooie klim over een rustige weg heeft een aantal haarspeldbochten die je aan de Franse alpen kunnen doen denken. In deze bochten heb je een mooi uitzicht op de vallei, dus kan je zelfs nog van het uitzicht genieten tijdens de beklimming. Bovenop de Côte de Foret is de tweede bevoorrading. Weer een pauze met stroopwafels en andere zoete koeken.

De derde etappe

Door de verschillende bevoorradingen, zou je de mergelheuvelland 2-daagse in kunnen delen in vier etappes. De derde van deze etappes was een relatief korte. Het was slechts 20 kilometer tot de laatste bevoorrading, met vier niet al te zware beklimmingen.

Les Waides

Het is inmiddels midden op de dag en de zon schijnt lekker. Als we om ons heen kijken, zien we wel grote wolken ontstaan die wellicht uitgroeien tot een onweersbui, maar we hopen vooral dat het nog even droog blijft. Ondertussen fietsen wij verder in de laatste etappe naar de finish. Dit is nog best een zwaar deel van de tocht, met een aantal beklimmingen dicht op elkaar. De laatste van deze zware hellingen is Les Waides. De lucht is inmiddels helemaal dichtgetrokken. Tijdens de eerste meters van de beklimming beginnen er grote druppels regen naar beneden te komen. Nog niet veel gelukkig, dus ik dan door fietsen. Het blijft helaas niet bij enkele druppel. Al snel regent het zo hard dat ik besluit te stoppen om een regenjasje aan te trekken. Dan toch maar weer doorfietsen, want er is op het punt waar ik sta geen mogelijkheid om te schuilen. Voor voordat ik bij het laatste, maar ook steilste gedeelte van de helling aan kom, zie ik wat mensen schuilen tegen de muur van een boerderij. Het regent alleen zo hard, dat je daar ook niet echt droog staat. Doorfietsen dus maar. Op het steile stuk stroomt het regenwater me tegemoet als soort mini-rivier. Deze wolkbreuk maakt het beklimming van de helling niet gemakkelijker, maar het lukt om boven te komen. Daar staan nog meer mensen te schuilen onder de bomen.

We besluiten al snel om verder te fietsen. Het regent inmiddels niet zo hard meer en we hebben nog een kleine 30 kilometer te gaan tot de finish. De zware heuvels hebben we nu wel gehad en zonder verdere problemen fietsen we terug naar Sint-Geertruid. Met de beklimming van de Mescherberg komt daar de eerste dag van de Mergelheuvelland 2-daagse tot een goed einde.

Gerelateerde artikelen

Hoogteprofielen

Bekijk de hoogteprofielen van de belangrijkste hellingen uit de Mergelheuvelland 2-daagse

fiets knooppuntenroute met racefiets

Knooppuntenroute met de racefiets

7 september 2014 – Nederland heeft een landelijk netwerk van knooppunten dat je kan gebruiken als inspiratie voor een mooie fietsroute. Via rustige wegen en dorpjes die je gezien moet hebben, fiets je van plaats naar plaats zonder dat je een kaart nodig hebt. Maar hoe geschikt is een knooppuntenroute voor de racefiets?

Op zondag 7 september proberen we het uit en fietsen we een rondje naar Aachen. Het begin van de route is bekend terein voor ons. Via de Windrakerberg fietsen we naar Oirsbeek, Nuth en Voerendaal. Meestal fietsen we in Voerendaal de Bergseweg op, richting Ubachsberg. Deze helling is bekend uit de Amstel Gold Race, en loopt langs een vrij drukke autoweg. Niet zo’n hele mooie beklimming dus. De knooppuntenroute geeft ons dit keer een alternatief. We fietsen via de Koekoeksweg omhoog, een mooie, rustige weg door het Limburgse landschap. Dit is heel wat anders dan de drukte op de Bergseweg en duidelijk een voordeel van de knooppuntenroute.

Wielerkoers

We fietsen verder, maar niet voor lang. Een paar kruisingen verder worden we staande gehouden. Er blijkt een wielerwedstrijd voor vrouwen aan de gang te zijn en het peleton is op komst. Een paar minuten later zien we ze komen. Ze gaan hard in de remmen voor de scherpe bocht en vervolgens hard naar beneden. Dan mogen wij er achteraan. We dalen een stukje af en dan volgt de volgende beklimming. Op deze beklimming worden we ineens ingehaald door een deelneemster uit de wielerwedstrijd. Wat is hier aan de hand? De bezemwagen is allang voorbij… Wij fietsen verder naar Simpelveld en na de afdaling van de Lemierse berg rijden we Duitsland in.

Tot nu toe zijn we zeer tevreden met onze knooppuntenroute. De wegen zijn goed begaanbaar en we laten de meeste drukke wegen links liggen. Na de afdaling van de Lemierse berg fietsen nog een paar kilometer over een mooie, ons onbekende weg richting Aachen, maar dan wordt het toch wat lastiger. De knooppunten sturen ons dwars door de buitenwijken van Aachen en daar is het niet zo prettig fietsen. Er zijn veel stoplichten en de fietspaden zijn er absoluut niet geschikt voor de racefiets. In Nederland zouden we deze ‘fietspaden’ een stoep noemen.

Tevenerheide

Nadat we de drukte van Aachen achter ons gelaten hebben, komen we op de Tevenerheide terecht. De knooppuntenroute voert ons over rustige bospaden door het natuurgebied. Op het eerste gezicht lijkt dit niet zo geschikt voor de racefiets, maar het blijkt mee te vallen. De ondergrond is hard, maar we zijn wel blij dat het de afgelopen dagen niet geregend heeft. In de herfst is het hier waarschijnlijk moeilijker fietsen. Als de bomen hun bladeren verloren hebben en er een dikke laag modder op de paden ligt, is een mountainbike waarschijnlijk beter geschikt. Nu komen we slechts één diepe modderplas tegen waar we liever niet doorcrossen met de racefiets.

Brunsummerheide

Na de Tevenerheide komen we op de Brunsummerheide terecht. Een tijdje geleden hebben we hier gewandeld en we weten dat niet ieder pad even geschikt is voor de racefiets. We laten ons verrassen door de knooppuntenroute. De grootste uitdaging blijkt hier het navigeren tussen de vele andere recreanten. We zijn duidelijk niet de enigen die op deze dag van het mooie weer willen genieten. We moeten veel draaien en keren, dus het schiet niet echt op. Na een aantal kilometer laten we dan ook dit natuurgebied achter ons.

De laatste kilometers van de route fietsen we weer over bekend terrein. Over fietspaden met goed asfalt, langs saaie provinciale wegen. Hier kunnen we nog lekker even doorfietsen, dat hebben we toch wel gemist in het tweede deel van onze route.

Een knooppuntenroute is ideaal om over mooie, rustige en misschien wel onbekende wegen te fietsen. Grote delen van dit netwerk zijn prima geschikt voor de racefiets, maar je moet er toch ook rekening mee houden dat sommige stukken erg populair zijn bij mede-recreanten. Wellicht is het volgende keer toch verstandiger om met een mountainbike bij druilerig weer een deel van dit parcours nog eens af te leggen.

Gerelateerde artikelen