Maandelijks archief: april 2015

fietsen in de Eifel

Fietsen in de Eifel

18 april 2015 – Terwijl Limburg vandaag druk bezocht wordt door wielertoeristen die de Amstel Gold Race fietsen, ontvluchten wij het Limburgse land voor een schitterende fietstocht in de Eifel. We zijn slechts één keer eerder in de Eifel geweest om er te fietsen, terwijl het toch redelijk dicht bij Nederland ligt. Met een uurtje rijden vanaf Sittard zit je midden in de Eifel, vergelijkbaar dus met de reistijd naar de Ardennen.

Het gebied is redelijk onbekend bij wielrenners. Er worden geen grote wielerrondes of klassiekers door dit gebied gereden en er zijn dan ook nauwelijks hellingen met wielerhistorie. De meest bekende berg is wellicht de Hohe Acht. Met een top op 747 meter is dit de hoogste berg uit de Eifel.

Wij zijn onze fietstocht echter gestart in het dorp Einruhr, vlak bij de Obersee. Het was nog vroeg op de ochtend en best koud. De fietstocht begon gelijk met een beklimming van enkele kilometers naar Rurberg en Kesternich, zodat we gelijk goed op konden warmen. Het valt gelijk op hoe rustig het gebied is. We komen nauwelijks andere fietsers tegen en ook de hoeveelheid auto’s valt gelukkig mee.

Omdat de Eifel voor ons onbekend gebied is, hebben we voor deze fietstocht een route van gpstracks.nl gedownload als inspiratie. Dit bleek een goede keuze te zijn, want het was een hele mooie route. De heuvels volgen elkaar continu op, er zijn nauwelijks vlakke stukken. Steeds fietsen we enkele kilometers bergop gevolgd door weer een mooie afdaling. Dat is toch wel even anders dan fietsen in Limburg waar de heuvels een stuk korter zijn.

De heuvels uit onze route waren niet erg steil. Afgezien van één steile beklimming vanuit Simonskall hadden de meeste heuvels stijgingspercentages rond de 5 en 6%. Dat maakt de Eifel een ideaal fietsgebied om in het vroege voorjaar te trainen voor het hooggebergte in Frankrijk of Italië. Wij waren positief verrast door het mooie landschap en de fijne heuvels en gaan hier zeker vaker terug komen.

Gerelateerde artikelen

maastricht mountainbike route

Maastricht mountainbike route

11 april 2015 – De meeste mountainbike routes in Zuid-Limburg hebben we inmiddels wel meerdere keren gefietst. Toch hebben we de Maastricht mountainbike route nog zelden gedaan. Waarschijnlijk komt dit omdat deze 35 kilometer lange route bekend staat als een eenvoudige route. Als we het hoogteprofiel bekijken, dan is dit inderdaad geen spannende route. Op één goede beklimming na wordt het te overbruggen hoogteverschil verspreid over vele kilometers.

Hoewel de route eigenlijk start aan de oostkant van de Maastrichtse wijk Amby, zijn er natuurlijk meerdere punten waar je de route op kunt pakken. Wij zijn onze mountainbike tocht gestart in Valkenburg en zijn via Gasthuis naar Bemelen gefietst. Aan de voet van de Bemelerberg kan je dan eenvoudig de route oppikken.

De route loopt grotendeels over goed begaanbare, redelijk brede veldwegen. Van tijd tot tijd komt er een een stuk asfalt voorbij. Zo pakken we bijvoorbeeld het laatste stukje van de Keunestraat mee die ons naar Cadier en Keer brengt. Technisch gezien is deze route niet moeilijk. Een volgeveerde mountainbike heb je voor deze route dan ook absoluut niet nodig. Toch is dit een leuke route als je gewoon lekker een stukje wilt fietsen. Op het moment dat wij de route gefietst hebben, was het een aantal dagen droog geweest. Wellicht is deze route na dagen van regen minder goed begaanbaar en daardoor technisch uitdagender.

De route loopt vanaf Maastricht richting het zuid-oosten. Nadat je door Cadier en Keer gefietst bent, rij je door richting Margraten. Hier fiets je achter het oorlogskerkhof voor Amerikaanse soldaten langs. De enorme hoeveelheid witte kruizen die hier netjes geordend staan, zijn indrukwekkend. Niet veel later bereiken we Reijmerstok, het verste en hoogste punt van de route op bijna 200 meter hoogte. Vanaf hier fietsen we weer terug richting Maastricht.

Als we vlakbij Gronsveld komen, volgt de grootste uitdaging van de Maastricht mountainbike route. Een smal pad laat ons in korte tijd veel hoogte overbruggen. Dit pad is op sommige punten behoorlijk lastig en geeft je helemaal het gevoel dat je echt aan het mountainbiken bent. Als de route meer van dit soort beklimmingen zou hebben, dan zou de Maastricht route ook echt een mountainbike route zijn. Nu is vooral een hele leuke fietsroute om lekker ontspannen te fietsen of juist in recordtempo te af te leggen.

Gerelateerde artikelen

paterberg

Ronde van Vlaanderen

4 april 2015 – Een paar maanden geleden hebben we besloten dat we de Ronde van Vlaanderen wilden fietsen. We waren toen ongetwijfeld in de veronderstelling dat het begin april heerlijk weer zou zijn en dat we goed voorbereid deze fantastische tocht zouden kunnen fietsen. Inschrijven en een hotel boeken, zo gezegd, zo gedaan.

Vrijdag 3 april was het dan zover. We zouden vast naar Vlaanderen rijden zodat we ons inschrijfpakket alvast op konden halen. Het is een kleine 200 kilometer rijden, maar we bleken er 4 uur voor nodig te hebben. De Belgen wilden massaal van het Paasweekend genieten en het verkeer rond Brussel stond helemaal vast. Uiteindelijk hebben we toch ons hotel kunnen bereiken, de startpapieren opgehaald en een heerlijk pastamaaltijd in het centrum van Oudenaarde gegeten.

Zaterdag gaat de wekker om 6 uur en na een snel ontbijt rijden we naar de start. We beginnen enthousiast aan onze Ronde van Vlaanderen, maar nog voor we goed en wel begonnen zijn, begint het al te regenen. We laten ons niet tegenhouden door wat regen en fietsen vrolijk verder. Al snel komen we de eerste hellingen en kasseistroken tegen. De heuvels zijn we wel gewend van het Limburgse land, maar echte kasseien hebben wij niet. Dat is toch wel even wennen en met een flink tempo over deze steentje fietsen (zoals op tv vaak gezegd wordt) blijkt nog niet zo heel eenvoudig…

Wij fietsen de midden-afstand van de Ronde van Vlaanderen en na 20 kilometer kom je dan de Molenberg tegen. Dit is de eerste heuvel met kasseien en deze blijken behoorlijk glad te zijn. Modder en zand maakt het fietsen op deze steile helling natuurlijk niet eenvoudiger, maar toch is bovenkomen geen probleem. Niet lang na deze helling is de eerste eetpauze.

De zoete snacks smaken ons prima en na deze pauze vervolgen we onze ronde met enkele bekende beklimmingen zoals de Berendries en de Valkenberg. De eerste echt zware helling volgt echter pas na de tweede eetpauze: de Koppenberg. Helaas blijkt deze steile kasseien-helling iets te zwaar, te glad of gewoon te smal voor alle fietsers. Op het moment dat wij bij de helling aankomen wordt deze bevolkt door een grote massa mensen die met de fiets aan de hand naar boven probeert te wandelen. Een enkeling probeert nog tussen de mensen door te manoeuvreren, al blijkt dat niet zo eenvoudig. Door de gladde steentjes glijden fietsers onderuit en dat komt de doorstroming natuurlijk niet ten goede.

Na dit wandelavontuur gaan we vol goede moet weer per fiets verder. De Steenbeekdries en de Taaienberg volgen en het weer wordt gelukkig iets beter. De regen verdwijnt langzaam en maakt plaats voor wind. De tocht verloopt voorspoedig tot we na de beklimming van de Kanarieberg ineens een lekke achterband krijgen. Geen pretje natuurlijk om met koude vingers een vieze, natte band te vervangen, maar na dit oponthoud kunnen we onze ronde van Vlaanderen weer vervolgen.

Bij 100 kilometer is de laatste eetpauze. Nog snel wat snacks naar binnen werken ter voorbereiding op de laatste twee hellingen. Alleen de Oude Kwaremont en de Paterberg staan nog op het programma. Deze twee hellingen blijken net zo druk bevolkt als de Koppenberg eerder vandaag, dus ook hier wordt massaal gewandeld. Na deze twee hellingen leidt de route ons vrij direct naar de finish in Oudenaarde en komt de Ronde van Vlaanderen na 130 kilometer tot een einde. De drukte op de bekende heuvels was wel enigszins teleurstellend, maar verder was het een fantastische tocht. We eten nog een hamburger bij de finish terwijl de zon eindelijk begint te schijnen en gaan dan tevreden naar huis.

Gerelateerde artikelen