Maandelijks archief: mei 2015

weg asfalt

Waalse Pijl 2015

16 mei 2015 – Eindelijk is het zo ver. Midden in het Hemelvaartweekend staat de Waalse Pijl 2015 op het programma. De afgelopen weken hebben we hard getraind voor deze cyclo. Met verschillende lange tochten hebben we geprobeerd ons zo goed mogelijk voor te bereiden voor deze tocht van 176 kilometer en bijna 3500 hoogtemeters.

De Waalse Pijl staat bekend als één van de zwaardere Belgische cyclo’s. Nu hebben we een kortere versie van deze tocht vorig jaar ook gefietst, dus we weten een beetje wat ons te wachten staat: heel veel heuvels met vooral aan het einde nog een aantal zware, steile beklimmingen.

Spa

Vanwege de lengte van de tocht wilde we vroeg starten. De wekker ging daarom al om half vijf. Alle spullen stonden al klaar en na een snel ontbijt konden we op pad. De reis is voorspoedig verlopen en rond 7 uur fietsten we door de start in Spa. Het was nog vrij koud, maar gelukkig droog en vol goede moed begonnen we aan onze Waalse Pijl.

Spa ligt vrij laag en de cyclo begint gelijk met twee mooie beklimmingen: de Côte de Creppe en Le Rosier Ouest. Na ongeveer 10 kilometer ben je boven, heb je de eerste 300 hoogtemeters van de dag gehad en ben je gelijk lekker opgewarmd. Er volgt een hele mooie, lange afdaling die je via Stoumont en Targnon naar de voet van de volgende klim brengt.

Roche à Frêne

De hele dag zullen beklimmingen en afdalingen elkaar opvolgen. Er is nauwelijks een meter vlak. De eerste zware beklimming komen we tegen direct na de eerste bevoorrading, de Côte de Roche à Frêne. Met 2 kilometer van gemiddeld 9% is dit een behoorlijk pittige helling. De helling is echter wel vrij regelmatig en extreme stijgingspercentages kom je hier niet tegen. Die worden voor later bewaard.

Na deze zware helling komen we weer op het parcours van de 135 kilometer versie van de Waalse Pijl. Dit is bekend terrein voor ons, want hier hebben we vorig jaar ook gefietst. Het is hier gelijk een stuk drukker met fietsers van deze kortere afstand. We fietsen over de Ancienne Barrière en de Côte de Saint-Jacques. Hier hebben we de gelegenheid om bij een drink&go de bidons nog eens bij te vullen voordat we bij bevoorrading 2 zijn.

Stockeu

Er volgen nu enkele relatief gemakkelijke kilometers. Via de Ville du Bois hobbelen we rustig over het plateau. Hier kunnen we nog even onze krachten sparen voordat de echte zware heuvels beginnen. Bij kilometer 135 is het dan zover. Via een steile afdaling komen we voor het eerst in Stavelot en na een hele scherpe haarspeldbocht begint de Stockeu direct. Het eerste deel fiets je tussen de huizen door met stijgingspercentages tussen de 10 en 12%, maar dat is slechts om op te warmen. Zodra je de bebouwing achter je laat en de bossen infietst, zie je de toch al steile weg nog wat steiler worden. Het stijgt hier zeker tot 20%, maar gelukkig duurt dit niet lang. Na dit hobbeltje neem de helling normalere vormen aan, maar zwaar blijft het tot bovenaan.

De hellingen volgen elkaar nu snel op. Na de zware Stockeu met bijbehorende afdaling staat de volgende klim alweer te wachten: de Wanneranvalle. Dit is een alternatieve zijde van de bekendere Côte de Wanne. Hoewel deze helling lang niet zo zwaar is als de Stockeu, beginnen de kilometers inmiddels wel te tellen. Eenmaal bovengekomen kunnen we voor de laatste keer de bidons bijvullen en nog wat zoete snacks eten voor wat extra energie om de laatste kilometers door te komen.

Thier de Coo

Het parcours van de Waalse Pijl maakt hier een lusje rondom Stavelot. Dit stadje ligt in een dal en het lijkt erop dat je het alleen kunt verlaten via hele steile wegen. De Thier de Coo, de laatste zware helling van vandaag, is hierop geen uitzondering. Na een mooie afdaling over een doorgaande weg slaan we af en overbruggen we via kort bochtje gelijk heel wat hoogtemeters. Het moeilijkste stuk moet nu nog komen. Er lijkt geen eind aan deze klim te komen en in een flauwe, linkse bocht kom je het zwaarste stuk tegen.

Na deze helling leidt de route ons in een kleine 30 kilometer naar de finish in Spa. Voordat we aan de laatste klim (Côte de Rosier Est) beginnen, vallen de eerste druppels regen. Het is de hele dag geen superweer geweest. Veel bewolking en af en toe een spetter, maar nu begint het serieus te door regenen. De laatste afdaling zullen we dan ook over een natte weg moeten fietsen. Zonder problemen, maar helemaal doorweekt komen we uiteindelijk aan bij de finish. De heerlijk ruikende braadworsten die bij de finish verkocht worden slaan we over. We kiezen ervoor om snel warme, droge kleding aan te trekken. Het was een fantastische, maar zware tocht. We hebben de hele dag op de fiets gezeten en rijden moe, maar voldaan weer richting huis.

Gerelateerde artikelen

Hoogteprofielen

Bekijk de hoogteprofielen van de belangrijkste hellingen uit de Waalse Pijl 2015

Monschau

Simpelveld-Monschau-Simpelveld

2 mei 2015 – We wonen nu al geruime tijd in Limburg en kennen we daar de meeste wegen inmiddels wel en ook in Ardennen zijn we al een aantal keer geweest. De Eifel daarentegen is nog enigszins onontgonnen gebied. Wellicht komt dat doordat er weinig bekende cyclo’s plaatsvinden? Of ligt de grote stad Aken zo in de weg op weg daarnaartoe? Het blijft vreemd, want als je er eenmaal een paar keer bent geweest wil je eigenlijk niet anders meer: grote hoogteverschillen, relatief rustige wegen en zelfs fietspaden.

Vanuit Sittard ben je met een uurtje rijden in de Noord-Eifel, maar afgelopen zaterdag stond er voor ons een andere rit op het programma. Vers gedownload van gpstracks.nl zouden we van Simpelveld naar Monschau en weer terug naar Simpelveld rijden. Het stuk tot Simpelveld deden we met de auto. Goed gemutst gingen we op weg en na een half uurtje rijden stonden we op een iets andere plek dan van tevoren bedacht, maar wel langs de route. Naar we nu weten kun je boven op Trintelen ook prima parkeren.

Nog even in Nederland

De route zou voor een groot deel door het Noord-Oostelijke deel van België voeren alvorens heel kort in Duitsland een bochtje te maken. Maar we begonnen in Trintelen. Omdat we bovenop de berg hadden geparkeerd, begon het met een afdaling richting Eyserheide en daarna langs de westkant van de heuvel waar ook de Eyserbosweg ligt verder naar beneden tot in Wijlre. We fietsten verder langs de Brand brouwerij kwamen zo al snel in Gulpen. Bij het zwembad begon dan direct de eerste klim van de dag: De Koning van Spanje. Niet echt stijl, maar relatief lang en een goede klim om de benen op te warmen.

De klim naar Henri Chapelle

Bovenop slaan we rechts af om nog rustig wat verder te stijgen tot in Heijenrath. Via die heerlijke afdaling van de Loorberg fietsen we richting de grens met België. In Slenaken steken we dan daadwerkelijk de grens over: we hebben het Belgische land bereikt. Wanneer je bij Teuven onder het spoor doorgaat en direct linksaf slaat kom je op een tamelijk makkelijke, maar vrij lange klim die je helemaal naar Henri-Chapelle brengt. Het asfalt is vooral in het begin niet super, maar omdat het nog rustig is rijden we in het midden van de weg waar het nog gaat. Langzaam aan komt er af en toe een procentje bij, maar echt stijl wordt het nergens.

Na Henri Chapelle hobbelt het rustig verder met hier en daar wat kleine klimmetjes die niet echt een naam mogen hebben. We eten vast een banaantje en een reepje en komen algauw aan in Eupen. Dit is een behoorlijk drukke, typisch Belgische stad: een beetje chaotisch en rommelig en je moet goed uitkijken voor al het verkeer. Helaas is de GPS op dit soort plekken soms wat moeilijk af te lezen, zeker als er twee wegen bijna parallel lopen vanaf een afslag. We rijden dus ook even verkeerd. Gelukkig zie je dat dan wel weer snel en na het omkeren gaan we weer vrolijk verder. Even plotseling als onverwacht rijden we in een buitenwijk van de stad waar het heerlijk rustig is en we maken ons klaar voor een echt lange klim van zo’n 15 km.

Grunklosterberg

Het eerste deel van deze beklimming loopt vanuit Eupen naar de stuwdam `Wesertalsperre` en duurt zo’n 2,3 km. Bij de stuwdam lijkt het eerst alsof we niet door kunnen, maar een tweede blik leert ons dat het fietsroutenetwerk hier toch doorloopt en we gaan langs de slagboom verder omhoog. Het tweede deel van de Grunklosterberg is het mooiste: links zie je nog een hele tijd de `Stausee Eupen` terwijl de weg wat kronkelt door het bos. Zodra je het water verlaat, trekt ook de klim aan. Steil wordt het nergens, maar dit zal wel even voortduren. Met een kleine 4 km met gemiddeld zo’n 4% kun je heel aardig in je ritme komen! Dan draaien we (helaas) weer de grote weg (N67) op die je in de volgende 6 km naar de Duitse grens brengt. Vanuit Mutzenich (ja, je bent nu echt in Duitsland) is het een snelle afdaling over goed asfalt tot in Monschau. Na de haarspeldbocht komen we bij een drukke rotonde met verkeersopstopping. Onze route gaat gelukkig verder naar beneden en we laten de drukte al gauw achter ons.

Grunklosterberg

Monschau

Plotseling houdt de weg echter op. Rechts is een parkeergarage, rechtdoor een kasseienstraat met winkeltjes en toeristen. We zijn recht het centrum van Monschau ingefietst. Heel langzaam hobbelen we de kasseien over met twee handen op de rem, uitzwenkend voor de dagjesmensen. Hartstikke leuk centrum hoor, maar we zijn hier nu even om te fietsen ja?! Bij het museum zegt de route links maar staat er een groot bord dat we er niet in mogen. Na een kort overleg staan we op het punt dat toch te doen als er een vriendelijke Duitser vertelt dat we beter even een straatje om kunnen rijden. Dat doen we en al snel zitten we toch weer op de route en worden we getrakteerd op een kasseienklim: de Eschbachstrasse. Deze duurt gelukkig niet zo lang, maar na de bocht wacht een venijnig steile helling die ons binnen enkele hectometers hoog buiten Monschau brengt. De afdaling naar Hammer is vrij steil en de remmen doen het gelukkig goed. Beneden wacht ons de klim naar Eicherscheid.

Klim naar Eicherscheid

stuwmeerDeze bevat gelukkig wel enkele haarspeldbochten maar is vooral in het begin stijl. De percentages liggen tussen 8% en 13% en pas naar het einde toe vlakt de berg af. Boven is het weliswaar mooi wonen, maar na een Snelle Jelle gaan we toch weer verder. Volgens het hoogteprofiel hebben we het moeilijkste wel gehad nu en is het de komende 40 km hoofdzakelijk dalen.

In de praktijk liggen er echter nog enkele kleine kuitenbijters onderweg. Omdat we van al het klimmen ook dusdanig moe zijn geworden halen die het tempo er behoorlijk uit. Toch gaat het hier nog vrij goed en zo ronden we al snel de kaap van de honderd kilometer.

Nog een stuk door België

Dan volgt er een heel nieuw stuk route voor ons. Vanuit Raeren fietsen we via Eynatten naar Kelmis om vervolgens via Moresnet in Gemmenich uit te komen. Waren we niet zo moe dan was dit nog een veel mooier stuk geweest 😉 De klim naar Wolfhaag heeft me nooit zo veel moeite gekost, maar zo aan het eind van de route…

De laatste loodjes

De laatste kilometers vanaf de grens gaat het eerst snel de Wolfhaag af naar Raren. Daar slaan we rechtsaf en hobbelen we via Holset en Harles naar Vijlen. Dan gaat het weer snel, want we fietsen bergafwaarts en voor we het weten zijn we Mechelen voorbij en rijden we richting Partij. De Gulperberg ligt daar al te wachten, maar die slaan we dit keer lekker over. We steken de provinciale weg (N278) over in Wittem en pakken de gemakkelijke klim richting Eys via de van Plettenbergweg. Hier probeer ik nog even een record te rijden, maar de benen zijn inmiddels helemaal volgelopen en echt hard gaat het niet meer. In Eys pakken we tenslotten de twee afslag linksaf en rijden we in een heel rustig tempo de Eyserweg naar Trintelen op.

Moe maar voldaan arriveren we bij de auto!

Gerelateerde artikelen