Maandelijks archief: juni 2015

Zwarte Woud: uitzicht op de Rijnvallei

Het Zwarte Woud bij 30+ graden

28 juni 2015 – Als je een vakantie of weekendje weg plant, dan hoop je natuurlijk op goed weer. Ook wij. Nadat we tijdens onze vakantie vorig jaar in de Franse Alpen te maken hebben gehad met veel regen, was dat wel het laatste waar we op zaten te wachten. Gelukkig zagen de weervoorspellingen voor onze vakantie in het Zwarte Woud er goed uit. Het werd zelfs een beetje té goed weer.

Op zaterdag 27 juni vertrokken we richting Duitsland. Na een ruime 4 uur rijden, waarbij de laatste wegtrekkende regenbuien ons doen herinneren aan de vakantie van vorig jaar, komen we bij de camping in Erbersbronn. In dit gehucht zelf is niets te beleven, maar in het nabijgelegen Forbach is gelukkig (iets) meer bedrijvigheid. We zetten de tent op en verheugen ons op de fietstocht van morgen.

Hundseck

Hundseck (Zwarte Woud)Op onze eerste fietsdag beginnen we met de klim naar Hundseck. De camping bevindt zich aan deze klim, dus de eerste relatief steile kilometers kunnen we overslaan. Voor ons is het begin van deze beklimming dus eenvoudig. Met een stijgingspercentage rond de 4% fietsen we rustig naar boven. Het blijkt een erg mooie klim te zijn: veel bossen, nauwelijks gemotoriseerd verkeer en over redelijk goed asfalt slingert de weg naar boven toe. In het dorpje Hundsbach splitst de weg. Om de Hundseck te bereiken nemen we de bocht naar rechts en blijven we de L80B volgen. De klim wordt iets zwaarder, maar steiler dan 7% wordt het niet. Zonder veel moeite bereiken we Hundseck.

We fietsen verder en via een lichte afdaling komen we in Sand. Bij het stoplicht slaan we linksaf en er volgt een supersnelle afdaling. De afdaling is zo fijn dat ik zelfs het uitzichtpunt helemaal over het hoofd zie. Zes kilometer verder is de pret voorbij. We zijn in Sickerwald en worden verrast door een hele steile kilometer van gemiddeld 12%. Langzaam fietsen we naar boven, maar eerst trekken we ons jasje nog even uit. Het is inmiddels erg warm geworden.

Na deze korte, steile klim volgen eenvoudigere, maar hele mooie kilometers. We fietsen naar Ottersweier en tussen de boomgaarden door naar Lauf. Zo komen we ongemerkt in Sasbachwalden waar de klim naar Breitenbrunnen begint.

Breitenbrunnen

Het is inmiddels behoorlijk warm en we zien de weg voor ons gelijk flink stijgen. We stoppen nog even om een muziekje aan te zetten en dan beginnen we met deze zware opgave. Het stijgt meteen met dubbele cijfers terwijl we met een links bocht door het dorp heen draaien. Na enkele honderden meters vlakt het gelukkig iets af. We komen nu in de bergweides terecht. Het blijft hier relatief gemakkelijk met stijgingspercentages rond de 7-8%, maar zo ervaren we het niet. Door het open landschap is er totaal geen beschutting tegen de brandende zon en de eerste haarspeldbocht komt maar langzaam in zicht. Na 6 kilometer van gemiddeld 9% komen we dan eindelijk bij Ortsteil Brandmatt. Niet veel later fietsen we het bos in. De schaduw geeft wat verkoeling, maar het blijft zwaar. Als we langs ‘Brandreuttel’ komen vlakt de klim helemaal af tot vals plat. Dat gaat makkelijk! We passeren een bord dat aangeeft dat we in Breitenbrunnen zijn en weten dat we (bijna) boven zijn. In de verte loopt de weg in rechtse bocht omhoog, maar het is niet ver meer voordat we de Schwarzwald Hochstraße bereiken.

Breitenbrunnen

Na een korte pauze om even bij te komen van deze zware beklimming, volgen we de Schwarzwald hochstraße totdat we weer bij Hundseck komen. Bij een restaurantje genieten we hier van een welverdiende, typisch Duitse lunch.

Warmte in het Zwarte Woud

De zondagse fietstocht was warm, maar toch bleek dit nog één van de koelere dagen in de week te zijn. Iedere dag werd het een beetje warmer. Dinsdag hebben we een tweede tocht gefietst. We zetten de wekker om 7 uur en hopen door vroeg weg te gaan de warmte een beetje voor te zijn.

Onze camping bevindt zich in het murgtal en hier loopt een fietsroute doorheen. Van een andere campinggast hebben we vernomen dat deze ook voor de racefiets geschikt zou zijn. Vol goede moed gaan we op pad. Van Raumünzach tot Forbach is dit inderdaad een fantastische weg. Mooi asfalt, geen verkeer en volledig beschut door de bomen. Dit is een heel goed alternatief voor de drukke autoweg die aan de andere kant van de rivier de Murg loopt.

Van Forbach tot Gernsbach is de route iets minder geschikt voor racefietser. We moeten over een stuk onverharde weg fietsen en daar houden we niet van. Toch komen we zonder problemen in Gernsbach aan en hier verlaten we Murgtal fietsroute.

We moeten klimmen, maar het is inmiddels al best warm. We fietsen naar Loffenau, maar daar stopt de klim niet. We moeten nog even verder. De planning was om naar de Teufelmuhle te fietsen, maar we hebben erg veel last van (steek)vliegen en de warmte en besluiten om deze berg over te slaan. In plaats daarvan rijden we gelijk door naar Bad Herrenalp en Gaggenau. Hier hebben we weer een heerlijke lunch en dan is het tijd om terug naar de camping te gaan.

Allerheiligen watervallen

Schwarzwald hochstrasseHet is inmiddels nog warmer, temperaturen boven de 35 graden worden verwacht, dus voor onze laatste fietstocht staan we nog eerder op. De wekker gaat al om 6 uur. We zijn inmiddels op een camping bij Bad Peterstal en fietsen richting Oppenau. Nu is het nog lekker koel!

In Oppenau beginnen we aan de klim naar Ruhestein. De klim gaat langs de Allerheiligen watervallen en is erg rustig. Je fietst het grootste deel van deze 19 kilometer lange klim tussen de bossen en hebt dus erg veel beschutting. Het is wel erg onregelmatig. Afgezien van enkele steile kilometers in het midden, is dit een eenvoudige klim. De laatste kilometers zijn zelfs bijna vlak. Toch vind ik dit wel een van de mooiste beklimmingen in het Zwarte Woud. Bij Ruhestein komen we de Schwarzwald hochstraße op. Hier slaan we rechtsaf richting de Schlifkopf.

De weg golft hier rustig over de bergtoppen. Ondanks dat het nog geen 10 uur is, begint het al warm te worden. Wij hebben alleen nog de snelle afdaling vanaf Alexanderschanze te gaan voordat we weer op de camping zijn en ons fietsavontuur in het Zwarte Woud afsluiten.

Al met al hebben we een heerlijke week gehad, maar door de extreme hitte hebben we niet zoveel gefietst als we gepland hebben. Toch is dit gebied heel geschikt om te racefietsen: rustige wegen, hele mooie beklimmingen en zelfs leuke restaurantjes waar je tijdens een fietsen kunt lunchen. We hebben dus een goede reden om hier nog eens terug te komen!

Gerelateerde artikelen

pearl izumi fietsbroek

Review fietsbroek Pearl Izumi

21 juni 2015 – Het verval van een fietsbroek gaat vaak heel langzaam. In het begin als je broek nieuw is, zit deze heerlijk. Wanneer je de broek snel wast na het fietsen en het zweet er niet in laat trekken, dan kunnen ze best een poos meegaan, maar onvermijdelijk komt het zover dat de zeem niet meer lekker zit, er gaten in komen of…

Dikke zeem vs dunne zeem

Tijd voor een nieuwe fietsbroek dus. Hoewel de vorm van de zeem zeer persoonlijk is en de ene graag een dunne zeem wil voor meer contact met het zadel en de ander een dikkere zeem prefereert, moet je vooral goed letten op de pasvorm. In het verleden heb ik zelf bijvoorbeeld steeds duurdere broeken gekocht in de zoektocht naar eentje waarbij zadelpijn niet meer zou optreden. Ik had dan steeds betere en dikkere zemen, maar echt verdwijnen deed de zadelpijn niet. Ik denk dat dat kwam omdat de broeken nooit zo goed zaten als deze nieuwe.

Afgelopen voorjaar kwam ik dus deze broek van Pearl Izumi tegen. Afgeprijsd van zo’n € 100 voor € 60 was deze broek allereerst scherp geprijsd. Het kiezen van de juiste maat is vaak lastig en omdat ik graag dingen online koop is passen er dus vantevoren niet bij. Gelukkig hebben de meeste merken een maattabel en zodoende ben ik terecht gekomen bij maat S.

Pasvorm

pasvorm pearl izumi fietsbroekDe broek zit redelijk strak waarbij de bretels er nog beter voor zorgen dat de zeem op zijn plek blijft. Dit is wel even wennen als je eerder broeken hebt gehad die iets minder goed zaten. Vooral wanneer je veel hebt gedronken en de roep van de natuur… jeweetwel, is ook niet leuk natuurlijk als de stiksels meteen kapotgetrokken worden. De zeem is niet superdik, maar sluit heel mooi aan en zelfs na een aantal uur fietsen heb ik nog geen last van het zadel, de broek zit nog steeds als gegoten. Pas bij ritten van meer dan vijf uur begin je toch wel wat te voelen, maar dat is vrij normaal denk ik.

De broekspijpen zijn van gemiddelde lengte en volgen de vorm van de benen goed. Aan het eind van de pijpen is wat gelachtig spul ingevoegd zodat de pijpen niet omhoog schuiven tijdens het fietsen.

Conclusie

Voor slechts € 60 verwisselt deze Pearl Izumi Elite In-R-Cool Bib Short van eigenaar en de pasvorm is zeer aangenaam. De bretels zitten wel wat straks, maar daar wen je aan. De pijpen zijn van gemiddelde lengte en schuiven niet omhoog. De zeem is niet super dik maar sluit perfect aan waardoor je de eerste 5 uur geen last meer hebt van zadelpijn! Een topbroek voor weinig geld, ik heb er vrij snel nog twee aangeschaft!

Gerelateerde artikelen

amstel gold race keutenberg

Amstel Gold Race lus 1 en 3

14 juni 2015 – Als je vaak met z’n tweeën fietst, maar niet even hard, dan zal één van beiden vaak moeten stoppen en wachten op de ander. Vandaag gaan we dat helemaal anders doen: ik ga de eerste en derde lus van de Amstel Gold Race fietsen, terwijl Leonie een iets korter en eenvoudiger parcours fietst door op afgesproken momenten af te snijden en enkele heuvels over te slaan. We hebben dit nog niet eerder gedaan. Het is dus een experiment en we moeten afwachten hoe het bevalt.

Hoewel de officiele Amstel Gold Race eigenlijk in Maastricht vertrekt, doen wij het anders. We starten vanuit Sittard en rijden rustig naar Beek. Daar gaat het beginnen bij de Adsteeg. Zo rond een uur of 9 ga ik eraan beginnen. Maar eerst nog even een banaantje. Jammer genoeg is de banaan niet helemaal goed… Klein hapje dus maar en daar gaan we!

Lus 1

We beginnen de eerste lus met de Adsteeg, eigenlijk is dit maar een bergje van niks. De profs rammen dus ook gewoon op het buitenblad naar boven. Ik niet. Met de gevleugelde strofe ‘Parijs is nog ver’ in het achterhoofd, doe ik het relatief rustig aan. Maar toch… ik voel dat ik fanatiek ben en ga dus toch ietsje harder dan normaal. De finish van de Adsteeg is niet zo duidelijk gedefinieerd. Je zou kunnen zeggen na 500m, maar de timing van de Amstel Gold Race experience loopt nog een behoorlijk stuk verder door.

Inmiddels heb ik Leonie ingehaald en die zet even aan om in het wiel te komen. Zij is wat eerder begonnen en fietst al rustig op het plateau. We rijden in een lekker tempo richting Oensel om daar af te slaan richting Ulestraten en Waterval. Waterval noemen we altijd ‘hobbitland’. Het doet nogal denken aan de Shire uit de films. Vandaag rijden we naar beneden en dus gaat het hard!

Lange Raarberg

Aan het einde van Waterval komen we aardig in de buurt van de volgende helling. Zoals afgesproken neemt Leonie de Visweg en rijd ik iets verder door naar de voet van de Lange Raarberg. Het steile stukje tot de rotonde doe ik kalm aan, daarna rijd ik in gestaag tempo naar boven en komen we uit op het plateau van Raar. Vanaf hier is het een poosje relatief rustig en zonder beklimmingen. In Hulsberg is het even lastig met de op- en afritten van de snelweg, maar we rijden via een mooie achterafweg en komen uiteindelijk op de weg die van Valkenburg naar Klimmen leidt. Vlak voor Klimmen ligt nog een klein klimmetje waar ik Leonie achterlaat. Zij zal direct doorrijden naar Schin op Geul en daar zien we elkaar dan weer.

Ik race door Klimmen heen en daal snel af naar Barrier. Heerlijke afdaling is dat toch! Dan door Voerendaal waar ze dus nog steeds aan de weg aan het werk zijn. Gelukkig is het zondag en wordt er niet gewerkt, want ik besluit gewoon recht er tussendoor te rijden. Niet superhandig denk ik later, want de ondergrond is niet supergoed voor mijn banden. Aan de andere kant ben ik een beetje bang dat ik anders de route kwijtraak. Gelukkig is het onverharde stuk niet zo heel lang. Even later rijd ik al op de Bergerweg richting Ubachsberg. Dat gaat soepel zo!

Boven in Ubachsberg is het afslaan naar rechts om in de richting van Colmont te rijden. Vlak voor de camping sla ik af en gaat het steil naar beneden. Ik cross verder over de Vrakelbergerweg en ook die loopt heerlijk deze kant op. Ik heb er goed de gang in en kom algauw in Etenaken. Daar gaat het links richting Schin op Geul en Valkenburg.

Op naar Valkenburg

kruising daalhemerwegBij het tankstation in Schin op Geul kom ik Leonie weer tegen. Die heeft ‘de heer gelooft’ want ja, overal in Limburg heb je kleine kapelletjes, beeldjes en dat soort katholieke uitspattingen. Ze zit lekker in het zonnetje en blijkt er al een poosje te zitten genieten. Vanaf Klimmen was het voornamelijk afdalen naar Schin op Geul, dus er was niet veel tijd nodig om daar aan te komen. Ik krijg een lekker broodje en kort daarop gaan we weer verder. Op naar Valkenburg nu. En daar is het altijd druk. Gelukkig hoeven we er niet doorheen! Ik kan aanpikken in het wiel van een duo maar die rijden helaas niet in een uniform tempo dus dat is niet zo handig. In Valkenburg slaan we meteen af naar Sibbe: de Sibbergrubbe op dus. En boven meteen weer de Daalhemerweg af en de Cauberg op. Die ken ik nog wel van vorige week toen ik er 25x opfietste. Bekend terrein dus. Boven zien we de eerste tekenen van processies, daar komen we later nog wel op terug. Gelukkig kunnen we er hier nog zonder problemen tussendoor. Ik zie Leonie weer en samen rijden we door hoewel het nu maar een klein stukje is. Ik daal tenslotte al snel af via de Brakkeberg om de Geulhemmerberg daarna te beklimmen. Boven wacht ze al en gaan we door richting Maastricht. Dat is hartstikke gezellig want dan kunnen we nog even praten ook!

Processies

Vlak voor we Maastricht in rijden slaan we af naar het Zuiden. Op naar de Bronckweg in Cadier en Keer. Daar rijd ik nog een lusje via St. Antoniusbank en Bemelen en pak ik de Bemelerberg die wel lekker gaat vandaag! Dan is het door naar het zuiden en begint de ellende van de processies. In Eckelrade rijd ik vol een maria-processie in. In eerste instantie denk ik nog via de stoep er langs te kunnen. Die vlieger gaat helaas niet op. Een boze vrouw stapt uit en gebied mij te stoppen. ‘Toon eens wat respect jongeman!’ Dus maar even wachten dan en onder mijn zonnebril wat lachen om die rare pakkies en gelovige gezangen die ik hoor en zie. Dan weer door. De verplichte pauze heeft de benen goed gedaan denk ik…

Door Sint-Geertruid gaat het naar Mheer en voor ik het weet rijd ik weer een processie in. In Noorbeek dit keer. En die duurt erg lang. Ik check mijn telefoon maar even en stuur vast een SMS vooruit naar Leonie die toch al wat langer moet wachten in Gulpen.

Gulpen

Dan is het eindelijk weer tijd om verder te rijden voor het hobbelige deel van de tocht. Na al de nodige naamloze heuveltjes komt nu de Wolfsberg gevolgd door de Loorberg waarna ik doorfiets naar Mechelen via de heerlijke afdaling van de Schweiberg. Partij komt al snel in beeld en dus zien we links al de zeer steile contouren van de Gulperberg tevoorschijn komen. Benen sparen dus…

Op de Gulperberg moet ik veel eerder dan gewenst terugschakelen, maar er is hoop want ik zie een man op een racefiets voor me stoempen die toch net een wat lichter verzet had moeten monteren. In het voorbijgaan roep ik nog wat aanmoedigends. Ik rijd boven direct door via de steile andere zijde. Daar beneden staat Leonie inderdaad al een tijdje te wachten en we eten wat. Ik heb het ook vrij warm en spoel mijn helmmuts even af met koud water, dat is wel lekker. En nodig ook denk ik, want het moeilijkste deel komt nu!

Bij een tankstation halen we wat nieuw water en Aquarius. Die leng ik wel even aan anders krijg ik er krampen van denk ik. Dan nog even ergens plassen en door! Op naar de gevreesde combinatie Kruisberg, Eyserbosweg met kort daarop de Fromberg, Keutenberg en dan nogmaals de Cauberg.

Steile heuvels

Normaal gesproken stop ik boven op de Kruisberg om even op Leonie te wachten, maar vandaag rijd ze anders, ik zie haar pas weer op de Keutenberg. Geen reden om te stoppen dus, hoewel de benen en de borstkas dat niet erg hadden gevonden. In de afdaling naar Eys ligt nieuw grind, bah. Er rijdt een groepje andere wielrenners die wel erg uitwijken naar links, maar een en ander lost zich zelf wel weer op als ik een ongearticuleerde kreet slaak. In Eys weet ik precies hoe het gaat. Even wachten voor de drukke oversteek, rechts opdraaien en afzien. Nou, het eerste stuk valt eigenlijk wel mee, maar de benen doen behoorlijk pijn al.

Het lange rechte stuk tot de Berk (of was het een eik) van Michael Boogerd is zwaar en al veel te vroeg zit ik op het lichte verzet te harken. Dan komt de bocht het bos in. Gelukkig is hier schaduw, want het is behoorlijk warm vandaag. Ik trek en sleur aan mijn stuur en kom heel langzaam richting de top. Ik kijk eens op en denk erbij om dat niet te doen, maar gewoon maar te trappen. Het einde komt toch wel dichterbij, hoewel het langzaam gaat. Ik heb altijd getallen in mijn hoofd en zie dus direct dat de snelheid niet echt overhoud hier.

Keutenberg

De route leidt me naar Elkenrade maar we nemen niet mijn favoriete afdaling over de Vrouwendelweg. Ik moet nog een stukje naar Mingersborg en pak dan de afdaling naar de Vrakelbergerweg. Die rijd opnieuw heerlijk, maar het doet pijn aan de benen en het gaat niet zo makkelijk als vanmorgen. Plotseling hebben we daar de Fromberg en moet ik erop. Er rijden wat mensen voor me en dat is ook nu nog een mooi richtpunt. Maar alles lijkt wel teveel nu. Het asfalt is slecht en ondanks de stijgingspercentages van slechts 4 a 5 procent heb ik het zwaar. Boven is het heerlijk afdalen en plotseling sta ik weer voor het tankstation in Schin op Geul waar je de heer kunt loven! Klein stukje over de doorlopende weg en afslaan naar Engwegen voor het steilste bochtje van Nederland oftewel het begin van de Keutenberg. Dat is nog nooit zo moeizaam gegaan. Al voor het steilste stuk sta ik helemaal geparkeerd en als ik het bochtje door ben gutst het zweet langs mijn gezicht en doen mijn benen pijn. Op het asfalt staat geschreven ‘Denk je al aan afstappen?’ Dat doe ik inderdaad. Even verderop staat ‘Pijn?’ Weer is het antwoord bevestigend. De flauwe bocht naar links komt in zicht, daar wordt het wat minder steil houd ik mezelf voor. Ineens dringt tot me door dat Leonie daar boven zou staan. Ja hoor daar staat ze, mijn reddende engel. Dat zal nog wel blijken. Ze moedigt me aan. Ik hijs mezelf de Keutenberg op en zie haar glimlachen. ‘Zal ik voor je gaan rijden?’ Graag denk ik. Ze rijdt hard. Ik heb zere benen en kan het ternauwernood bijhouden. Ze kijkt om en denkt vast ‘rij is door joh’. Ik span me tot het uiterste in om in het wiel te blijven. Het stuk tot de hoek in Ingber is echt heel lang. We hebben natuurlijk de wind tegen. En ze rijd maar door. Zelfs daarna wanneer we op het plateau richting Valkenburg rijden, gaan we dik boven de 30. Ik kan het niet hoor. Heb het wel geprobeerd maar dan gaan we te langzaam. Er sluiten ook andere mannen aan, en ze blijven allemaal achter Leonie aanrijden, mooi gezicht denk ik zo!

Op het plateau

geulhem grotwoningenHoewel de route je eigenlijk dwars door Valkenburg leidt, blijven we boven op het plateau en rijd ik door Sibbe en daal ik de Daalhemerweg af. Daar weer de Cauberg op, en daar, op het zwaarste stuk een kramp in mijn been. Ik beweeg ze maar wat langzamer en hoop dat ik niet van mijn fiets val. Leonie staat boven alweer te wachten en we rijden door naar Vilt. Ik moet even uitrusten. Het gebeurt niet vaak, maar ik ben gewoon bijna uitgeput en moet even van de fiets af. Na een paar minuutjes gaan we weer door. Op naar de Geulhemmerberg die ik ook heel langzaam op fiets. Nu is het verder niet al te moeilijk meer. Nog een klimmetje in Elsloo, wel over kasseien, maar we moeten er eerst nog heen rijden. En dat gaat gemakkelijk over vlakke, goede wegen. Leonie rijdt voornamelijk voorop en trekt me erdoor. Ik erachteraan want als ik uit het wiel wapper gaat het niet meer goedkomen. Eindelijk zijn we in Geulle en rijden we het laatste stukje langs het kanaal naar Elsloo. Het kasteel doemt op, maar ik zie het niet. Ik zie alleen de hellende weg en weet dat er kasseitjes op liggen. Eén inspanning nog. Ik ga staan op de trappers en voel pijnscheuten door mijn benen trekken. Maar dit is maar een heel klein stukje nog dus hou ik vol. Blijven staan tot boven is het devies. Mijn fiets schud, stuitert en protesteert, maar ik ga door. Verbaasde blikken wanneer ik hijgend en puffend langs kom negeer ik. Boven is mijn finish. En klik ik uit en stop ik. Nu alleen nog rustig huiswaarts.

Een zeer geslaagde tocht, maar waarom ben ik de eerste 3 uur niet ietsje rustiger gegaan? Omdat ik niet wist hoe lang ik het vol zou kunnen houden en je je in het begin gewoon goed voelt en lekker wilt trappen. Volgende keer weer? Ja, maar dan met iets meer zelfkennis!

Gerelateerde artikelen

Hoogteprofielen

Bekijk de hoogteprofielen van de belangrijkste hellingen uit deze tocht:

En danseuse omhoog

Iron BIG op de Cauberg

4 juni 2015 – Vanmiddag is het dan zover. Het weer is bijzonder goed: er staat geen zuchtje wind en het zonnetje begint nu al aardig wat warmte af te geven. Het plan is om straks op het gemakje richting Valkenburg te trappen en dan begint het. De uitdaging. Iron big Cauberg: 25 keer de Cauberg op.

25x. Ik ben benieuwd hoe dat zal zijn. Zowel op mentaal als op fysiek vlak is het een uitdaging denk ik. Laatst zat ik binnen op de Tacx en dacht ik: nu kijk ik de komende 3 minuten enkel naar de tijd op het scherm en nergens anders na. Houd ik dat vol? Waar denk je dan aan? Kom je in een soort trance of roes? Iets soortgelijks verwacht ik vanmiddag ook. De eerste paar keer zullen geen probleem zijn natuurlijk. Niet dat ik in de buurt van mijn pr zal komen, daar is het ook niet om te doen. Maar hoe zal het de 9e keer gaan. En de 17e. Na de 20e is het aftellen. Kan ik het nog opbrengen om de laatste zo snel mogelijk te doen? We zullen het moeten afwachten en gewoon ervaren. In elk geval neem ik een papiertje mee en een potloodje om het aantal beklimmingen te turven. Natuurlijk houd ik het bij via de Strava app, maar bij dit soort acties moet het ook gewoon the old way, met pen en papier dus. Dat dient trouwens nog een doel: het vastleggen van bijzondere hersenspinsels als die bij me op zouden komen.

Historie

voor het vertrek25x de Cauberg. Waarom eigenlijk? De Cauberg is een speciale berg in Nederland. Als finish van de Amstel Gold Race natuurlijk, maar ook van het WK parcours dat in 2012 werd afgelegd (en als ik me niet vergis ook in 1998?). Daarnaast is het BIG 104. Er is een klassement van 1000 fantastische bergen vooral in Europa die je als fanatieke bergfietser wel interessant zult vinden. Inmiddels staat mijn teller zo rond de 60. Er zijn er dus nog veel te gaan. Naast het klassement bestaat er zoiets als de Godfather van een BIG. Dat kan je worden door zo’n berg 25x op te rijden. Afhankelijk van het hoogteverschil moet je dat in een dag, binnen een maand of binnen een jaar volbrengen. De Cauberg, met zijn hoogteverschil van om en nabij de 70m (beetje afhankelijk van waar je start), moet in een dag gedaan worden.

De start

De eentonige routeDe eerste paar keer gaat het allemaal heel gemakkelijk. Ik doe het wijselijk rustig aan. Ik neem me dus voor bovenaan steeds te stoppen om de tijd te noteren en een zinnetje op te schrijven over iets dat me opgevallen is tijdens de klim. In het begin gaat me dat makkelijk af. Er is behoorlijk wat te zien dat het uiteindelijk niet eens gehaald heeft tot op mijn papiertje. Zo hingen er vlaggen langs de hele berg, een spandoek aan het bruggetje/viaduct waar het steile stuk ophoudt, wandelende mensen, een half vergaan polletje gras en nog meer. Soms had ik al wat bedacht op het eerste stuk, maar, zeker in de latere beklimmingen, was dat al weer uit mijn hoofd gebrand door de inspanning op het steile stuk.

Daar gaat hij net voorbijZeker is in elk geval dat de start rond half 2 ‘s middags was. Ik herinner me de zonnige en beschaduwde stukken nog goed en was al aan het bedenken of dat in de komende uren zou veranderen en of dat dan in mijn voordeel zou zijn… Om 13.36 was ik boven. Steeds stopte ik net na het grote bord van de Amstel Gold Race Experience. Dat bevatte zowel tijd als temperatuur maar daar stond je dus nog net in de zon. Dat leek me niks. Ik had dus een lantaarnpaal uitgezocht en dat bleef steeds hetzelfde. Niet dat ik tegen de paal leunde, nee, aan het eind van de klim even uitklikken, papiertje pakken, tijd opschrijven en een zinsnede. Gelukkig stonden er geen andere klimmers bij mijn paal. Hoe vaker ik bovenkwam, hoe meer ik het ging beschouwen als die van mij. Steeds stoppen op dezelfde plek heeft wel iets om je aan vast te houden.

Wie omhoog gaat moet ook… Afdalen

Tijdens het afdalen besef je ineens dat er ook andere fietsers omhoog fietsen. Tijdens de beklimming zie je er niet veel. Iedereen begint op zijn eigen moment en fietst in zijn eigen tempo. Op een relatief korte berg is inhalen dan niet altijd aan de orde of het snelheidsverschil moet erg groot zijn. Ik heb dus maar eens geteld hoeveel fietsers ik omhoog zag komen in de afdaling (met de stiekeme hoop er nog een paar in te halen bij de volgende). Ik telde er 7, hoewel die 2 lopende misschien ook meegeteld zouden moeten worden. Op de terugweg omhoog heb ik er toch 4 ingehaald, maar ik weet dus niet of het dezelfde waren. Immers, ik reed door tot aan restaurant Roos vlakbij de afslag naar de Plenkertstraat. Dat had voor mij niet gehoeven, maar de BIG loopt nou eenmaal vanaf daar…

En danseuse omhoogOok de versnellingskeuze is interessant. Om me niet helemaal gans te schakelen start ik op een 39 x 19 vanaf beneden. Een relatief licht verzet om het direct oplopende eerste deel rustig te kunnen nemen. Al naar gelang hoe het voelde was het dan al een tandje terug (naar 39 x 21) bij de ingang van de gemeentegrot. Vanaf het kerkje aan het kerkhof dat je na 300 meter passeert en waar het steile stuk van 300 meter aanvangt is het tijd om terug te schakelen naar het binnenblad (olé voor mijn triple!) en ga ik verder op de 30 x 21. Dan de bocht naar rechts in. Daar kom je een hele langwerpige, vrij brede put tegen. Er liggen trouwens ook wat steentjes in die bocht. Het steile stuk houdt dus zo’n 300 meter aan. Zodra je het monument aan je rechterkant voorbij rijdt voel je dat het makkelijker wordt. Het steigt hier nog steeds zo’n 8%. Echt makkelijker wordt het als je onder het bruggetje door bent. Dan houd even verder het rode fietspad op. Het sein om de ketting weer op de 39 te gooien en even aan te zetten voor het laatste stukje. Hier was het ook dat ik in de 8e beklimming werd ingehaald door een T-Mobile renner. Even aanpikken zorgde direct voor de beste tijd tot dan toe.

Het gereden hoogteprofiel

Afwisselend rondje via Vilt en Daalhemerweg

Voor de afwisseling rijden we na elke vijf beklimmingen een rondje Vilt. Afslaan richting Sibbe brengt je bovenop bij de rotonde waar je via de Daalhemerweg direct weer naar beneden kunt. Met frisse benen en longen die er weer tegenaan kunnen meng ik me beneden weer in het steeds drukker wordende verkeer. Keren bij restaurant Roos en starten met de volgende cyclus van 5. Boven aangekomen zijn de heggesnoeiers eindelijk weg. Die hebben de eerste 5 maal behoorlijk wat werk gehad aan die uit de kluiten gegroeide heg. Later blijkt dat ze gewoon alleen pauze hadden en nog wat door moeten snoeien.

Het verkeer wordt wel drukker als de middag vordert. Naar beneden is eigenlijk geen probleem. Zodra je bij het bruggetje komt, wordt je toch niet meer ingehaald omdat je vanaf daar heel snel harder gaat en de auto’s gewoon achter je blijven. De bocht eerst naar rechts en dan links gaan steeds vaker zonder te remmen, maar het blijft oppassen voor auto’s die klimmers inhalen en op de verkeerde weghelft terecht komen.

in de remmen omlaagBeneden is het vol in de remmen voor het kruispuntje. Verkeer vanaf het station dat de Daalhemerweg neemt mag voor en verkeer dat van de Daalhemerweg komt ook. Geen beste oversteek dus eigenlijk. Soms staan er wel 6 wagens achter elkaar te wachten. Als ongeduldige fietser heb ik me niet altijd netjes erachter opgesteld, maar gewoon links erlangs tot ik vooraan stond.

Na 10 keer omhoog

Na 10 maal de Cauberg beklommen te hebben geniet ik van het aantal. Tien keer is toch niet niks. Aan de andere kant is pas 40% van de opdracht voltooid. Ik pauzeer even en ga zo nog een rondje Daalhemerweg. Ik stuur een appje de familie groepsapp in. De volgende 5 gaan eigenlijk heel goed. Een snel uitziende dame wordt ingehaald. Bij de dertiende ben ik nog helder genoeg om in te zien dat ik net over de helft ben. Helemaal onderaan de berg zitten verschillende mensen die er al een hele tijd zitten. Zien ze dat ik steeds weer langs kom? Of zijn er zoveel fietsers dat het helemaal niet opvalt?

Mijn lijstje met tijden en opmerkingenNa de 15e is het tijd voor een stukje vlaai. Mijn bidons zijn ook leeg, hopelijk kunnen we die bijvullen. De bediening is echter niet supersnel. Maar als er dan wat komt is het wel genieten hoor! De vlaai is echt heerlijk vers en de cola smaakt prima. Bidons bijvullen kan ook nog en we gaan weer verder. Bij de eerste beklimming valt de vlaai nog niet zwaar op de maag, houden zo. Wellicht wel zo verstandig om geen rijstevlaai te nemen!

In de bocht liggen nog steeds steentjes. Ineens zie ik een visioen voor me van mannetjes met bezems die ‘s morgens vroeg de berg schoonvegen. Steentjes die als een soort lawine naar beneden rollen en allemaal beneden uitkomen. Ik wil zelfs meehelpen in dit visioen. Zolang de berg daarna maar schoon is voor de vele fietsers die hier dagelijks omhoog rijden. In de praktijk niet al te handig, we wonen tenslotte niet zo dichtbij!

Het aftellen begint

Intussen zijn we bij de 17e beklimming aangekomen. Het aftellen is begonnen. Beneden ruikt het naar een combinatie van cavia en verf. Niet heel best, dus gauw er voorbij. Boven ben ik de tel kwijt. De vermoeidheid begint zo’n beetje toe te slaan. Ik dacht dat dit de 18e opgang al was…

Ook zie ik nu pas de 500 meter streep. Vlak na het kerkje. Ik zoek op het steile stuk naar de 400 meter streep en de 300 meter streep. Beiden vind ik niet. Zijn ze er niet of kijk ik niet goed? Uiteindelijk blijkt het het eerste te zijn. Ze zijn er simpelweg niet. Het waarom ontgaat me volledig. De 200 meter streep is wel een fijne. De berg vlakt af en het is niet ver meer. Nog even volhouden, dan bijschakelen, even aanzetten en de finish is in zicht.

En nog vijf…

Na de 20e doen we nog een laatste rondje over de Daalhemerweg. De 21e wordt afgestreept om 16.54. Nog vier te gaan. Mijn kuiten doen wel zeer hoor zo langzamerhand. Maar we tellen door. De 23e zit er nu ook op. Het plan is nog een keer volle bak omhoog te rijden, maar met dit lichaam is het de vraag wat daar nog voor sju in zit. Lukt het nog om vol naar boven te rijden. In de praktijk kan je het op de Cauberg altijd proberen maar kom je jezelf toch zo rond het 500 meter punt tegen. Helaas is dat ook het punt waar het kreng verdraait steil wordt. Ik heb iets langer op de pedalen gestaan dan de voorgaande beklimmingen en ben behoorlijk verzuurd. Terugschakelen dus. Nog een tandje lichter dan eerder, 30 x 24 nu. Na het monument schakel ik bij, 2 tegelijk! Nu draait de 30 x 19 lekker rond. Onder de brug door, besef ik dat dit de een na laatste is? Niet echt. Ik schakel bij naar de 39 voor en ga nog maar eens staan. Uiteindelijk is dit toch de snelste opgang met een tijd van 2:39. Toch bijna 40 seconde langzamer dan mijn beste tijd, maar wat wil je na zo’n middag.

Na een lange middag bij de finishDe laatste rijd ik samen met Leonie. Ook zij heeft vanmiddag 10 maal de Cauberg beklommen, maar reed bovenop door voor het rondje Daalhemerweg. 10 maal dus dat rondje, en nog twee keer omgekeerd ook! In een heel relaxed tempo rijden we al kletsend de Cauberg nog een keer op. Boven rijd ik door naar de ingang van het Landal park. Daar staat een mooi bordje waardoor het lijkt alsof de Cauberg een echte col is! En, na ruim 1500 hoogtemeters heb ik ook wel een alpine inspanning geleverd dacht ik zo!

Gerelateerde artikelen

Hoogteprofielen

Bekijk de hoogteprofielen van de hellingen uit deze tocht: