Maandelijks archief: juni 2017

oost-kantons

De oost kantons van België op de racefiets

18 juni 2017 – Als we denken aan fietsen in België, denken we meestal aan de Ardennen voor de heuvels, Vlaanderen voor de kasseien of de Voerstreek omdat het zo dichtbij is. Maar er is meer. In een vrij weekend plannen we een fietstocht door de oostkantons van België. Dit is het gebied in het oosten van België dat tegen de Duitse grens aan ligt. Alles in dit gebied doet dan ook meer aan Duitsland dan aan België denken, want de mensen spreken er Duits en ook de meeste plaatsnamen zijn Duits.

We rijden met de auto naar Amel, vijf kwartier rijden vanaf Sittard. Daar vinden we een parkeerplek vlakbij de kerk. Snel pakken we de spullen uit en beginnen we aan de fietstocht. We hebben een hoogteprofiel van de route, dus we weten dat er al in het begin flink geklommen moet worden. De wegen zijn rustig en het is heerlijk fietsen door het open landschap. De wegen golven terwijl we langzaam steeds hoger komen. Al na 20 kilometer bereiken we het hoogste punt van de route (650 meter) vlak nadat we het dorp Honsveld gepasseerd zijn.

De Our

Wat volgt is een heerlijke afdaling van bijna 10 kilometer naar het Andler. De weg is goed en overzichtelijk, dus we kunnen met een mooie snelheid naar beneden. Vlak voor we Andler bereiken, steken we het water van de Our over. We fietsen een stuk van de Ourtal route, en we zullen dit riviertje nog een flink stuk volgen. Maar eerst pauzeren we voor een lekker broodje naast de rivier. Met nieuwe energie vervolgen we onze tocht.

We fietsen verder parallel aan de rivier en dat gaat gemakkelijk. Het daalt continue vals plat, dus we kunnen lekker opschieten. Dan komen we bij Steinebrück. Dit dorpje heeft slechts een paar huizen, en ligt vlak naast de snelweg. We slaan rechtsaf en beginnen te klimmen. Opnieuw is het erg rustig en dat is fijn tijdens een beklimming. We gaan dan tenslotte niet zo hard en langsrazende auto’s zijn dan niet zo prettig. Hier kunnen we rustig fietsen en de enige auto’s die we horen zijn van de snelweg die bovenlangs loopt.

Opnieuw klimmen

Na deze klim vanuit Steinebrück volgt een snelle afdaling, waarna we opnieuw beginnen te klimmen naar Maspelt. Deze helling is beduidend zwaarder, want na een haarspeldbocht lijkt het wel of we recht tegen de berg op moeten fietsen. Het stijgt zelfs wel 12%! Na 2 kilometer klimmen zijn we dan toch boven en vervolgen we onze tocht, langs de Our, naar het zuiden.

Het landschap hobbelt hier behoorlijk. Steeds weer zijn er korte klimmetjes met 10 – 20 hoogtemeter gevolgd door korte stukjes dalen. Dit gaat zo door tot we het drielandenpunt van België, Duitsland en Luxemburg bereiken. Er is hier een Europa-denkmal, maar stoppen hier niet. We beginnen gelijk aan de klim naar Lieler, de zwaarste uit de hele route. Het moeilijkste stuk zit ook direct in het begin. De eerste kilometer komt het stijgingspercentage niet onder de 9%, dus snel gaat het niet. Daarna wordt het wat eenvoudiger en als we Lieler bereiken, pauzeren we opnieuw voor een broodje.
Vanaf het muurtje waar we zitten, zien we de vreemde straatnaam: Hauptstroos. Pas dan realiseren we ons dat we in Luxemburg zijn, waar toch wel een heel apart taaltje gesproken wordt.

Snelweg en grindpad

We vervolgen onze route en komen er even later tot onze spijt achter dat deze loopt over een zeer drukke N-weg. Hier willen we niet fietsen, of het nu mag of niet. Geërgerd bekijken we de mogelijkheden. We hebben de gps track van een website voor wielrenroutes, dus dit hadden we niet verwacht. Er loopt een smal fietspad aan de andere kant van de weg, maar hoe lang zal dat duren? We steken over en klimmen over de vangrail. Een aantal kilometer kunnen we dit pad volgen, maar dan stopt het. We zijn inmiddels beland op een soort winkelboulevard en dat is natuurlijk ook niet de bedoeling.

Via onze smartphone bekijken we de mogelijkheden. De oorspronkelijke route kunnen we nu wel vergeten. De oplossing blijkt een aantal kilometers langs een weg waar het gelukkig niet zo heel druk is en daarna verder over een fietsroute. We bevinden ons nu op de Ravelroute Vennbann. Dit een fietsroute over een oude spoorweg tussen Aken (Duitsland) en Troisvierges (Luxemburg). Deze route loopt vlak langs het dorp waar onze auto staat dus we besluiten deze te volgen.

De eerste kilometers gaan voorspoedig. Er ligt supergoed asfalt en het daalt ligt. Dan komen we op een splitsing en gaat het asfalt over in grindpad. Even twijfelen we. We zijn met de racefiets en houden dan niet van grindpad. Het alternatief is dwalen en zoeken naar een goede weg in een gebied dat we niet kennen. We gaan ervan uit dat de fietsen wel tegen wat grind kunnen besluiten dus toch de route te vervolgen. Kilometer fietsen we over een grindpad, zonder lekke banden. Daarna krijgen we toch nog weer wat asfalt, dat fietst toch een stuk prettiger.

We blijven op de Vennbahn tot we Born bereiken. Hier vandaan fietsen we terug naar de auto over wegen waar we ‘s ochtends ook gereden hebben. We moeten nog een paar klimmetjes over, maar dan bereiken we auto. We pakken de spullen in en rijden weer terug naar huis. Het was, ondanks het onverwachte einde, toch een hele mooie route en een gebied waar we zeker nog eens teruggaan.

rondje-schweiberg

Rondje Schweiberg

21 mei 2017 – In het zuiden van Limburg is het heerlijk fietsen, maar eigenlijk komen we er veel te weinig. We plannen daarom een ritje naar de Schweiberg, een lange helling iets ten zuiden van Mechelen. We zijn hier vaker geweest, maar de laatste keer was zeker al twee jaar geleden. Het mooie weer zorgt ervoor dat we met extra zin op pad gaan.

Het begin van onze route is vrij standaard. We willen zo snel mogelijk in het zuiden zijn, dus fietsen we omhoog over de Dorpstraat van Spaubeek en dan via Valkenburg en Schin op Geul naar Mechelen. Zo zorgen we ervoor dat we na ongeveer 30 kilometer en slechts 1 klim al aan de voet van de Schweiberg staan.

Schweiberg

Vol goede moed beginnen we aan deze mooie berg. De Schweiberg is ruim 3 kilometer lang, maar op enkele wat steilere stukjes na, is het een eenvoudige beklimming. Je fietst eerst tussen wat vakwerkhuizen door en bereikt dan het dorpje Schweiberg. Het is er bijzonder rustig, we zien enkel wat mensen die vermoedelijk in de vakantiehuizen verblijven die op deze berg staan. Na het dorp hebben we vooral uitzicht op het mooie landschap. Gelukkig is de klim niet zo zwaar, waardoor we ook de gelegenheid hebben om goed rond te kijken. Dan fietsen we het bos weer in. We zijn nu bijna en op de top pauzeren we even voor een broodje.

Afdalen over de Loorberg

We pakken de kaart om het vervolg van de route te bepalen. We hebben het erg naar ons zin en besluiten om er een lus door het westen van Limburg aan vast te plakken. Deze lus begint met de afdaling van de Loorberg. Via een paar haarspeldbochten dalen we met flinke snelheid af naar Slenaken. Het is een hele fijne afdaling, maar aan de andere kant van het dorp is het klaar met de pret. De klim naar Hoogcrutz wacht alweer en dat is geen gemakkelijke: nog geen kilometer lang, maar wel behoorlijk steil.

Daarna is het freewheelen. We slingeren over mooie, rustige wegen richting het westen. Hier en daar stijgt het wat, maar nooit veel. Tot we in Meerssen aankomen. Hier besluiten we nog even de Korte Raarberg mee te pakken. Deze hebben we slechts 1 keer eerder beklommen, dus het werd weer eens tijd. Dit klimmetje is niet lang, maar wel steil. Nog even volhouden dus, want dit is de laatste helling van onze tocht. We fietsen verder over het plateau naar Schimmert en dalen dan weer af via de Dorpstraat van Spaubeek. Dat we over dezelfde wegen terugfietsen als we heen gekomen zijn maakt ons niet uit. Nog even flink doorfietsen en dan zijn we thuis. Het is een heerlijke tocht geweest.

op-de-fiets-door-de-voerstreek

Op de fiets door de Voerstreek

23 april 2017 – Na een winter waarin het fietsen niet zoveel prioriteit had, zijn we inmiddels weer goed op dreef. De afgelopen twee weken hebben we mooie tochten gefietst rond Gulpen en Slenaken. Hoewel Limburg erg mooi is om per fiets te verkennen, wilden we dit weekend even iets anders. We hebben de fietsen op de auto gezet en zijn naar Mesch gereden, in het zuid-westen van Limburg. Vanaf het punt waar we parkeerden, hoefden we slechts 100 meter te fietsen om in de Belgische Voerstreek te belanden.

Haarspeldbochten

Hoewel je nog dicht bij Nederland zit, merk je direct het verschil. Het is hier nog veel rustiger, er is geen meter vlak en de heuvels zijn een stuk langer. We beginnen dus ook gelijk te klimmen terwijl we naar het zuiden fietsen. Over rustige wegen fietsen we richting de Maas en snelweg waar we regelmatig met de auto rijden op weg naar België. Bij Argenteau slaan we af en duiken we de bossen in. Hier begint de Côte de Richelle, een mooie klim over een rustige weg met zelfs enkele haarspeldbochten. Zo lijkt het wel echte berg.

We fietsen verder terwijl de heuvels elkaar in snel tempo opvolgen. Ze variëren in zwaarte, maar de Rue de Tesny, de Côte de Fayembois en Rue fond de Cris behoren toch wel tot de zwaarste. Na die laatste klim pauzeren we even bij de kerk van Ninane. We eten een broodje, want we hebben nog een flink stuk te gaan.

Grind en vissen

Trooz is het volgende dorp op onze route, het is er druk en er is vooral veel bebouwing. Niet echt een interessante plek en we zijn dan ook blij dat we af kunnen slaan voor de Rue bay bonnet. Deze klim is ruim 3,5 kilometer lang, maar wordt nergens echt steil. Eerst fietsen we langs een soort vis vijver met bijbehorend restaurant en passeren ook nog een soort grindfabriek, maar we zijn nog steeds niet boven. We moeten nog ruim een kilometer klimmen voor de top bereiken.

We komen nu op een deel van de route met veel korte klimmetjes. We hoeven geen grote hoogteverschillen te overbruggen, maar echt opschieten doet het ook niet. Steeds weer wordt ons ritme onderbroken door een kort, maar vaak steil klimmetje.

Les waides

Inmiddels beginnen we ook wel een beetje moe te worden. We hebben er al 1400 hoogtemeters opzitten. Eerdere jaren waren we daar wel aan gewend, maar nu merken we dat we nog niet in een super conditie zijn. En dat terwijl er nog twee zware heuvels volgen: de Côte de Mortroux en Les Waides.

Met name de laatste heeft nog een pittig stuk. De klim is heel onregelmatig, en stukken van 6%, worden afgewisseld met vlakke stukken en zelfs een korte afdaling. Het zwaarste wordt echter voor het laatst bewaard. Nadat we de boerderij passeren wordt het steeds steiler, tot zo’n 13%. Na al die kilometers die we al geklommen hebben, zit er anders op dan langzaam naar boven te harken.

Eenmaal boven eten we nog een laatste broodje voor we terug fietsen naar de Auto. Gelukkig hoeven we niet meer te klimmen, want we zijn inmiddels wel echt moe geworden. Bij de auto kleden we ons om en rijden we, moe maar voldaan, terug naar huis.

opnieuw-naar-sint-geertruid

Opnieuw naar Sint-Geertruid

14 april 2017 – Eind april wordt in België de La Philippe Gilbert classic gereden, een zware toertocht voor wielertoeristen met een flink aantal steile hellingen. Deze toertocht staat al een tijdje op ons verlanglijstje, maar we hebben de tocht nog nooit gefietst. Of we dit jaar op tijd genoeg getraind hebben is nog even de vraag, maar we doen ons best. Daarom staat vandaag een rondje van ongeveer 80 kilometer naar het zuid-westen van Limburg op het programma.

We besluiten iets af te wijken van onze normale route naar het zuiden en rijden langs het Danikerbos via het Duistergatsken naar Schweikhuizen. Zo pakken we een extra klimmetje mee, maar fietsen we wel over een hele rustige weg. In Schweikhuizen slaan we linksaf bij de kerk en moeten we nog even flink klimmen om bovenop het plateau te komen.

Het valt ons op hoe rustig het is. We zien nauwelijks andere wielrenners. Zouden mensen zich sparen voor de Amstel Gold Race, die morgen gereden wordt door de wielertoeristen? Later komen we erachter dat er wel degelijk veel gefietst wordt, maar dan wat verder naar het Zuiden.

Ondertussen maken wij nog even een lusje rondom Meerssen. We dalen af door het mooie gehucht Waterval en nemen dan het klimmetje naar Schietecoven om bij de snelwegen terecht te komen. We steken deze over en dalen dan aan de kant van Bunde weer af. Nu fietsen we recht naar het zuiden langs de oostkant van Maastricht.

Bemelerberg

We steken de provinciale weg over en gaan ons voorbereiden op de volgende klim, de Bemelerberg. Vlak na de oversteek worden we ingehaald door het vrouwenteam van Sunweb. Zij fietsen rustig over het parcours van de Amstel Gold Race waarvan dit jaar eindelijk een vrouwenwedstrijd wordt gereden. Later komen we nog verschillende teams bezig die zijn met het verkennen van het parcours. Erg leuk om de teams die je normaal enkel op tv ziet, nu rond te zien rijden op wegen waar we zelf veel fietsen.

Boven op de Bemelerberg pauzeren we even en is het tijd voor een broodje. We hebben een goede plek uitgekozen want er gebeurt hier van alles. Van wielrenners die met verschillende mate van inspanning boven komen op de Bemelerberg, tot een boer die zijn land enkel met moeite kan bereiken door de geparkeerde auto’s.

Opnieuw in Sint-Geertruid

We gaan verder en fietsen langs groeve ‘t Rooth naar Cadier en Keer en verder naar het zuiden naar Sint-Geertruid. Ons plan was om in dit dorp, dat we enkele weken geleden ook al tot doel van een fietstocht gemaakt hebben, het vervolg van de route te bepalen. We zien dat we er nu zo’n 40 kilometer op hebben zitten en besluiten om weer terug te gaan richting het noorden.

We fietsen naar Margraten via Bruisterbosch waar we team Sky tegenkomen. Terwijl we passeren, vangen we twee woorden op: ‘break out’. Zou dit de tactiek voor de wedstrijd zijn? Inmiddels weten we dat het niet heeft moeten baten, want Sky heeft niet kunnen winnen.

In de afdaling met Lotto-Jumbo

Via enkele kleine dorpjes komen we nu in de buurt van Valkenburg, wat toch wel het centrum van het het wielrennen lijkt te zijn deze dagen. Hier fietst team Lotto-Jumbo in een heel rustig tempo. Ze nemen een route door Sibbe die wij meestal niet nemen, dus we fietsen er achteraan. Misschien een leuk alternatief? Als zij stoppen, passeren we en fietsen we door naar de hoek van de Daalhemmerweg. Hier zien we nu ook Team Orica, die op het kruispunt een bevoorrading heeft gepland.

Wij slaan af en dalen de Daalhemmerweg af. Halverwege worden we bijgehaald door de wielrenners van Lotto-Jumbo. Nu kennen we deze wielrenners enkel van de tv, waar de verslaggevers er altijd een naam bij geven, dus hebben we geen idee wie deze wielrenners nu precies zijn. Ondanks dat toch heel gaaf om zo naar beneden te fietsen. Onderaan de afdaling slaan zij linksaf om de Cauberg te beklimmen. Voor ons zit het erop en we gaan richting huis. Aan de andere kant van Valkenburg fietsen de Stoepert op en dan zit het klimwerk erop, we kunnen rustig uitfietsen.

Ename -Classic

Ename classic

19 maart 2017 – Enkele maanden geleden hebben we plannen gemaakt voor het aankomende fietsseizoen. We hebben diverse toertochten op de agenda gezet waarvan de Ename classic de eerste is. 19 maart was het dan zover. Het was nog even afwachten wat het weer zou gaan doen, want de voorspellingen waren niet best.

Gelukkig was het dan ook droog toen we om 5 uur uit bed stapte. De avond ervoor hadden we alles al voorbereid dus een half uur later konden we op pad. Bestemming van onze reis was Herzele, midden in Vlaanderen. Vanaf Sittard is dit een kleine 2 uur rijden. We bereikte Herzele zonder oponthoud en zelfs het vinden van een parkeerplek verliep probleemloos. Dat hebben we bij Belgische toertochten wel eens anders meegemaakt.

We moesten nog even zoeken naar de start, maar nadat we de inschrijfpapieren opgehaald hadden konden we beginnen. Er stonden 115 kilometers op het programma, waarbij we de eerste helft naar het westen fietsten. En dat was maar goed ook. Er stond een hele harde wind en gecombineerd met het open landschap van de Zwalmstreek zorgde dat ervoor dat we behoorlijk moesten ploeteren om vooruit te komen.

Na 20 kilometer volgde een eerste klimmetje, de Boembeek. Even klimmen is een prettige afwisseling van het tegenwind fietsen. De helling is alleen slechts een kilometer lang dus we gaan snel weer verder met tegenwind fietsen. Het landschap is mooi, maar door het sombere weer en de harde wind is het soms lastig om er echt van te genieten.

De eerste eetpauze volgde na 35 kilometer bij de kerk van Zingem, een welkome stop. We eten de gebruikelijke zoete snacks, zoals stroopwafels, Luikse wafels en muesli repen en vullen de bidons bij en gaan dan snel weer verder. Het is er niet bepaald warm en je zou bijna overwegen in de kerk op te warmen. We hebben nog zo’n 20 kilometer tegenwind voor de boeg voor we bij de tweede klim, de Holstraat, aankomen en afbuigen naar het westen. Eindelijk krijgen we de wind in de rug en volgen er wat eenvoudige kilometers.

Rond Oudenaarde, beter bekend als start en finishplaats van de ronde van Vlaanderen, wordt het even flink klimmen. We passeren de Braambrugstraat en de Abeelstraat die er met een stukje tot 18% voor zorgt dat er ook de kleine verzetten gebruikt kunnen worden. Aansluitende volgde direct de enige kasseistrook van de tocht, de jagerij. Toch was het hier niet noodzakelijk om over de keitjes te stuiteren, want er loopt een mooie brede geul langs.
Waar het eerst deel van de route redelijk vlak was, bestaat de tweede helft een serie korte hellingen die elkaar met tussenpozen enkele kilometer opvolgen. De meesten zijn slechts enkele honderden meter langs en niet te steil. We hebben de wind grotendeels in de rug dus eigenlijk zou het nu makkelijker moeten worden, maar de kilometers beginnen hun tol te eisen.

Als we het bord voor de laatste 5 kilometer passeren hebben we Herzele inmiddels bereikt, maar die laatste kilometers vallen niet mee. We krijgen nog even wat tegenwind maar bereiken dan toch echt de finish. Hier krijgen we als aandenken van de Ename classic een Ename pater. Zo kunnen we, als we thuis op bank aan het bijkomen zijn, nog even nagenieten van deze mooie, maar zware fietstocht